بخوان ما را ....

منم پروردگارت
خالقت از ذره اي نا چيز
صدايم کن مرا
آموزگار قادر خود را
قلم را، علم را من هديه ات کردم
بخوان ما را
منم معشوق زيبايت
منم نزديک ترين از تو به تو
اينک صدايم کن
رها کن غير ما را، سوي ما باز آ
منم پروردگار پاک بي همتا
منم زيبا ، که زيبا بنده ام را دوست مي دارم
تو بگشا گوش دل
پروردگارت با تو مي گويد
تو را در بيکران دنياي تنهايان، رهايت من نخواهم کرد
بساط روزي خود را به من بسپار
رها کن غصه ي يک لقمه نان و آب فردا را
تو راه بندگي طي کن
عزيزا،من خدايي خوب مي دانم
تو دعوت کن مرا بر خود
به اشکي،يا خدايي ،مهمانم کن
که من چشمان اشک آلوده ات را دوست مي دارم
طلب کن خالق خود را
بجو ما را
تو خواهي يافت
که عاشق مي شوي بر ما
و عشاق ميشوم بر تو
که وصل عاشق و معشوق هم
آهسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد
قسم بر عاشقان پاک با ايمان
تو را در بهترين اوقات آوردم
قسم بر عصر روشن
تکيه کن بر من
قسم بر روز ، هنگامي که عالم را بگيرد نور
قسم بر اختران روشن ، اما دور
رهايت نخواهم کرد
بخوان ما را
که مي گويد که تو خواندن نمي داني؟
تو بگشا لب
تو غير از ما، خداي ديگري داري؟
رها کن غير ما را
آشتي کن با خداي خود
تو غير از ما چه مي جويي؟
تو با هرکس به جز با ما ، چه مي گويي؟
و تو بي من چي داري؟ هيچ !
بگو با من چه کم داري عزيزم ، هيچ !!
مگر آيا کسي هم با خدايش قهر مي گردد؟
هزاران توبه ات را اگر چه بشکستي
ببينم ، من تو را از درگهم راندم؟
اگر در روزگار سختت خواندي مرا
اما به روز شاديت ، يک لحظه هم يادم نکردي
به رويت بنده ي من، هيچ آوردم؟
که مي ترسادندت از من؟
رها کن آن خداي دور
آن نامهربان معبود
آن مخلوق خود را
اين منم پروردگار مهربانت ، خالقت
اينک صدايم کن مرا ، با قطره اشکي
به پيش آور دو دست خالي را
با زبان بسته ات کاري ندارم
ليک غوغاي دل شکسته ات را من شنيدم
غريب اين زمين خاکيم
آيا عزيزم ، حاجتي داري؟
تو اي از ما
کنون برگشتي ، اما
کلام آشتي را تو نمي داني؟
ببينم چشم هاي خيست آيا ، گفته اي دارند؟
بخوان ما را
برگردان قبله ات را سوي ما
اينک وضويي کن
خجالت مي کشي از من
بگو ، جز من کس ديگر نمي فهمد
به نجوايي صدايم کن
بدان آغوش من باز است
براي درک آغوشم
شروع کن ، يک قدم با تو
تمام گام هاي مانده اش ، با من